جاى گرفت . نعش او را امير جمال الدين صدر به اردبيل برد ، عمر شريفش سى و هفت سال بود ، و مدت سلطنتش بيست و چهار سال . و اين پادشاه بسيار مايل به شكار بود ، و در گرما و سرما بدين فراغت بود ، اصلا مرتكب امور دنيا نشد ، و خزانه‌ها و بارخانه‌ها كه از بلاد مىآوردند به شخصى بىنام‌ونشان مىبخشيد ، و هر كس را كه برداشت نينداخت ، و هركس را كه شناخت به مدعاى او كار او را ساخت ، و در ايام سلطنت نام نيكوى او در عالم انتشار يافت « إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ » : اى طالب خلود بقاء و دوام عمر * باقى به ذكر خير بود نام آدمى هيچ است حكم و سلطنت و مال و ملك و جاى * چون عاقبت فنا است سرانجام آدمى چندان كه فكر كردم و انديشه راه برد * نام نكو است حاصل ايام آدمى ( ذكر سلطنت شاه دين پناه خادم حيدر كرار شاه طهماسب الحسينى ) ستايش بىقياس سزاوار خالقى است كه جاه و جلال او را بدايت نيست ، و شأن و كمالش را نهايت نه ، و سپاس بىاندازه كريمى را رواست كه صفت او در ازل و كمال است و ذاتش بىزوال ، بزرگى او را بايد كه احتياج به صفت ندارد ، خدايى او را شايد كه به چند و چون سر درنياورد ، وصفش از همه خير افزون ، و مدحش از حد و حصر بيرون ، جملهء موجودات در قبضهء قدرت او است ، و كل معلومات در صحيفهء قدرت او .